เมื่ออาทิตย์ที่แล้วได้มีโอกาสไปเดินเล่นที่เดอะมอล์บางแค (โห..ไปเดินเล่นซะไกลเลย)
เที่ยงแล้ว ! หิวอ่ะก็เลยหาไรกินซะหน่อย ซักครู่ก็มีพ่อลูกคู่หนึ่งมานั่งกินข้าวข้าง ๆ
ลูกชายอาสาพ่อไปซื้อน้ำมาดื่ม
ลูกชาย : ป๊า เอาน้ำไรอ่ะเดี๋ยวไปซื้อมาให้
ป๊า : อืม.. เอาน้ำอะไรก็ได้
ลูกชายเดินไปอย่างมึนงง ก็ที่จะหันกลับมาถามป๊า
ลูกชาย : ป๊าาาา น้ำอะไรก็ได้ มันยากอ่ะ
ป๊า : เอออออ น้ำอะไรก็ได้มันยากงั้นเอาน้ำาาาา ชาดำเย็นก็แล้วกัน
ลูกชายหันกลับไปซื้อน้ำได้อย่างง่ายขึ้น
เคยมั้ย….ที่เราต้องรับอาสาไปซื้ออะไร อะไร ให้คนอื่น เช่น
วันนี้จะกินอะไร อะไรก็ได้
โอ้โห ไม่ออกความคิดเลย
ถามอีกคน วันนี้กินไร ตามใจ อะไรก็ได้
มาอีกคนละ ทีนี้ก็เหลือเราล่ะซิที่ต้องมาคิดว่าจะซื้ออะไร
เห็นว่ามันอะไรก็ได้ก็ถูกอ่ะนะ แต่เชื่อมั้ยว่ามันยากนาาา
อย่างที่น้องเค้าพูดจริง ๆ นั่นแหละ
เราได้ยินมาก็เลยมานึกถึง ตัวเรามั่ง เราเจอคำนี้มาทั้งชีวิตเรา เพิ่งจะมานึกเอะใจ
ก็วันนั้นแหละ ว่ามันยาก ทีหลังเราจะได้เจาะจงไปเลยว่าอยากได้อะไร เพราะอะไรก็ได้ มันยาก
จัดเก็บไว้ในประเภท 'เรื่องของเรา'
อืม…ทำใจอยู่นานมากเลยถึงทำใจได้ร้องไห้ตลอดเลย
นานแล้วที่เราไม่ได้ทำอะไรให้เลยนะ ขอโทษด้วยแล้วกันจำได้ว่าเราเคยร้องไห้ให้เธอสองครั้งแล้ว ครั้งแรกก็ตอนที่เราต้องจากกันตอนจบ ม.ปลาย
และตอนนี้ตอนที่เธอต้องจากเราไปมีครอบครัว
และเราก็คิดไว้แล้วแหละว่าครั้งต่อไปคงเป็นตอนเธอตาย(ล้อเล่น)เราเคยคิดนะว่าเธอก็ไม่ได้สำคัญอะไรกับเรานักหรอก
จากกันไปเดี๋ยวก็ลืมกันไปเอง แต่เปล่าเลย ถึงแม้ชีวิตเราจะมีเพื่อนดี ๆ ผ่านเข้ามาในชีวิตมากมายแต่เชื่อไหม เค้าเหล่านั้น
ไม่สามารถมาแทนที่เธอได้เลย เรามารู้สึกตัวอีกที
ก็ตอนที่เราจะต้องจากกัน จากกันอย่างที่ไม่มีวันรู้ได้เลยว่า เมื่อไหร่จะได้เจอกันอีกอืม…ทำให้เรารู้ตัวว่ารักที่เราเคยมีให้เธอ ณ ตอนนั้นจนถึงตอนนี้
ไม่ได้ลดน้อยลงไปเลย
มีเพียงแต่ความผูกพันระหว่างเราที่มันจากไป
เพียงเพราะเราไม่หมั่นเติมเต็มมันแต่เราก็ยังมีเพื่อนดี ๆ คนนี้ อยู่เคียงข้างเรา
แม้เราจะไม่เห็นค่ามันเลยก็ตามเพื่อนจ๋า เราขอโทษนะสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เราทำให้เธอเสียใจ
ถึงตอนนี้เราจะสำนึกผิดก็จะดูว่ามันจะสายไปแล้วจำวันดี ๆ ของเราได้มั้ย วันที่เราได้ไปยืนอยู่บนเวทีพร้อม ๆ กัน ตอนที่แสดงละคร
วันที่เราซ้อมละคร แล้วมีเสียงหัวเราะของเธอวันทีเราจะต้องออกจากบ้านวันเสาร์ อาทิตย์ เพื่อมาทำงานที่โรงเรียน
วันที่เราไปทัศนศึกษาด้วยกันวันที่เราทานข้าวกลางวันพร้อม ๆ กัน
หลังจากทานข้าวแล้ว เราไปกินขนมหวานกันหลังโรงอาหารวันที่เราต้องมาร้องเพลงภาษาอังกฤษกับเธอ ทั้งที่เราไม่อยากร้องเท่าไหร่
วันที่เราอยู่ ๆ ก็กลายเป็นตัวละครในการ์ตูนญี่ปุ่นเรื่องที่เธอชอบ ชื่อว่า รันวันที่เราต้องคุยกับฝน คุยกับหน้าต่าง เพราะเธอทำข้อสอบไม่ได้
วันที่เราต้องทะเลาะกันเพียงเพราะเรามัวแต่เล่นไม่ยอมซ้อมละคร
แต่เธอก็เซอร์ไพร์วันเกิดเราด้วย เค้กวุ้นมะพร้าวก้อนโตที่เธอลงมือทำเป็นครั้งแรก
มาพร้อมกับเทียนไขสีเหลืองแท่งเบ้อเร่อ อิอิ
แต่เราก็ชอบนะวันที่พวกเราแอบไปดูคู่เหมือนของเธอ (ชอบเด็กอ่ะดิ)
หรือแม้แต่วันที่เรามาอยู่กรุงเทพ เราก็ยังตามไปนอนกะเธอที่สมุทรปราการ(เพราะน้าเมา)ความทรงจำเหล่านี้เรายังจดจำ และจะจำมันตลอดไป
นับจากวันที่เธอต้องออกเดินทาง เราคงไม่ได้เจอกันอีกเสียใจจังเลย เศร้าด้วย คนเราถ้าไม่ลองเสียมันไปก็ไม่รู้หรอกว่ามันมีค่ามากแค่ไหน
เราเองก็ไม่รู้ว่าจะได้เจอกับเธออีกเมื่อไหร่ แต่ก็ขอให้เธอมีความสุขกับสิ่งที่เธอเลือกเราเองก็เป็นห่วงเพื่อนคนนี้ในทุกย่างก้าว
แม้เราจะไม่ได้แสดงออกว่ารู้สึกอย่างไรมากนัก แต่ก็ขอให้รู้เอาไว้เถอะว่าในใจเพื่อนคนนี้ไม่เคยทิ้งเธอ ยังอยู่ในความทรงจำ
วันของเราที่ผ่านมา เป็นความสุขและรอยยิ้มของเราทั้งนั้นถ้ายังมีกันอยู่ ก็อย่าลืมคิดถึงเพื่อนคนนี้บ้างนะ
